arrow_leftarrow_rightarrow_leftButton/Goarrow_rightfacebookinstagramtwitter

Krawiec Niteczka - Teatr Lalka

Dla dzieci w wieku 4+

Krawiec Niteczka

Czas trwania: 65 min.

Premiera: 20 stycznia 2018

Adaptacja, teksty piosenek, reżyseria i lalki: Jarosław Kilian
Scenografia: Magdalena Gajewska
Muzyka: Grzegorz Turnau
Aranżacja: Paweł Piątek
Przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka
Asystent reżysera: Aneta Harasimczuk
Skrzypce: Bartosz Blachura

W obsadzie: Grzegorz Feluś, Aneta Jucejko-Pałęcka, Agnieszka Mazurek, Tomasz Mazurek, Andrzej Perzyna, Olga Ryl-Krystianowska 

Dla dzieci w wieku 4+

Bilety
Po drabinie, na tle chmurnego, niebieskiego nieba wędruje wielka, namalowana postać brodatego mężczyzny w zielonym swetrze i czerwonych spodniach, trzymającego w ręku igłę z nitką. U góry napis: Krawiec Niteczka.

Premiera: 20 stycznia 2018

Akcja teatralnej adaptacji baśni Kornela Makuszyńskiego rozpięta została pomiędzy pracownią krawiecką a… niebem. Droga, jaką odbywa tytułowy bohater pełna jest przygód i niebezpie­czeństw. W lalkowym przed­sta­wie­niu przyjaźń zostanie wysta­wiona na niejedną próbę, a serce nie raz zabije mocniej ze strachu albo z miłości.

Po drabinie, na tle chmurnego, niebieskiego nieba wędruje wielka, namalowana postać brodatego mężczyzny w zielonym swetrze i czerwonych spodniach, trzymającego w ręku igłę z nitką. U góry napis: Krawiec Niteczka.
  • Odtwórz film
    1 / 12Trailer spektaklu
  • Na drewnianym blacie stołu, oparta o małą maszynę do szycia,  siedzi szmaciana lalka w okularach, w żółtym kubraczku i zielonych spodniach w kratę. Jest bardzo chuda. Ma nieproporcjonalnie długie nogi. Na głowie sterczą czarne włosy.
    2 / 12fot. Marta Ankiersztejn, próba medialna
  • Przy stole, starszy mężczyzna z brodą, w okularach, szyje na maszynie leżącą na blacie lalkę: ma ona żółty kubraczek i zielone spodnie. Na głowie - czarną czuprynę. W głębi - drewniany regał z półkami.
    3 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • Na fioletowym tle, na blacie stołu prowadzona jest przez kobietę lalka w amarantowej sukni, spod której wystaje ludzka stopa w skarpecie. Obok mężczyzna z brodą trzyma chudą lalkę i igłę z nitką. Zza jego pleców wychylają się ręce z przyborami do szycia.
    4 / 12fot. Marta Ankiersztejn, próba medialna
  • Na filetowym tle, nad blatem stołu, unosi się, prowadzona od tyłu, szmaciana lalka o brązowej twarzy, w kolczykach, z chustką na głowie i w amarantowej sukience. Zza niej wychylają się trzy ręce trzymające duże karty do gry. .
    5 / 12fot. Marta Ankiersztejn, próba medialna
  • Na tle sznurków, rozpiętych jak pięciolinia, na blacie stołu, stoją, prowadzone przez mężczyzn w szarych marynarkach, dwie szmaciane lalki: jedna chuda w okularach, w zielonych spodniach, druga - w szerokich, płóciennych i czarnym cylindrze.
    6 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • Nad rozpiętymi sznurkami, na błękitnym tle, młoda kobieta w szarym kostiumie, animuje skaczącą szmacianą lalkę w spodniach i cylindrze.
    7 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • Na białym ekranie czarne cienie: wilka łapiącego za nogę postać w szerokich spodniach i cylindrze.
    8 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • W czerwonych świetle, z dwóch skrzyń wychodzą czerwone, szmaciane lalki diabłów: jeden w stroju szlachcica, druga kobieca.
    9 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • W czerwonym świetle i kłębach dymu, dwie szmaciane lalki prowadzone od tyłu: jedna, chuda w okularach, z czarną czupryną, w zielonych spodniach, druga - z okrągłą głową, szerokich spodniach i cylindrze na głowie.
    10 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • Mężczyzna trzymający brązową, baranią skórę i rogi kieruje się w stronę szafy , pod którą przykucnęli dwaj mężczyźni w szarych marynarkach ze szmacianymi lalkami: jedna jest w szerokich, jasnych a druga w zielonych spodniach.
    11 / 12fot. Marta Ankiersztejn
  • Na błękitnym tle sylwetka unoszącego się w powietrzu parasola z przyczepioną do niego lalką z długimi nogami.
    12 / 12fot. Marta Ankiersztejn
Z recenzji prasowych:

Wiersze i przygody krawczyka szyte igłą i nitką

teatrdlawas.pl, 22 stycznia 2018

Sięgając do tekstu, który dorosłym kojarzy się z beztroskimi, zwariowanymi latami dzieciństwa, reżyser spektaklu dodaje kilka własnych pomysłów, czasem „ubiera” Makuszyńskiego we współczesne szaty. Ale co najważniejsze – zachowuje język, zabawę słowem, rytm i rym oraz poetycką śpiewność opowieści o chudziuteńkim krawcu. Jarosław Kilian po mistrzowsku oddaje niezwykły klimat baśniowej opowieści, łączy przy tym różne techniki teatralne – samo przedstawienie grane jest jednocześnie w planie aktorskim i lalkowym. A lalki też są zróżnicowane, niektóre trochę przypominają zwariowane Muppety Jima Hensona i są tak samo groteskowo-zabawne. W spektaklu nie zabrakło też epizodu rodem z teatru cieni, gdy dzielny Strach na wróble toczy zwycięską walkę z wilkami. Warto dodać, że animacja lalek wymaga nie lada wprawy, której nie brakuje artystom Teatru Lalka. (...) Nie byłoby „Krawca Niteczki” bez wesołych, czasem odrobinę melancholijnych piosenek, które nadają rytm i dynamikę całej inscenizacji, przenoszą widzów w kraj baśniowej ułudy. (...) Zespołowa gra aktorów przypomina funkcjonowanie zdrowego organizmu, w którym wszystkie elementy precyzyjnie współpracują ze sobą, tworząc spójną całość. Dynamiczna akcja, humor, pobłażliwy komizm, wpadające w ucho piosenki oraz radosny pogląd na świat, odzwierciedlony w tekście utworu, zachwycają i bawią młodego widza, a dorosłym dodatkowo przynoszą wzruszenia, pozwalają na chwilę powrócić do najpiękniejszych chwil dzieciństwa. (...)  „Krawiec Niteczka” pobudza młodą wyobraźnię i pozwala na uczestnictwo w tworzeniu teatru na miarę dziecięcych snów.

Krawiec chudy jak nitka wyrusza w świat. Klasyka literatury dziecięcej w Teatrze Lalka

"Gazeta Wyborcza", 24 stycznia 2018

W przeznaczonym raczej dla młodszych dzieci „Krawcu Niteczce” scenografia to nie projekcje wideo, a solidne drewniane sprzęty. „Straszne dźwięki” wydobywają się nie z samplera, a z pocieranej smyczkiem piły. Mimo tej szlachetnej prostoty sceniczne efekty potrafią wywołać entuzjazm najmłodszych widzów. Kilian ma ten rodzaj wyobraźni i poczucia humoru, które pozwalają świetnie nawiązać kontakt z dziecięcą publicznością. Zrobił dla niej ostatnio m.in. „Podróże Guliwera” w Teatrze Polskim czy „Pinokia” w krakowskim Teatrze Słowackiego. (...) Godzinny spektakl w Lalce łączy animowane lalki, teatr cieni i tak zwany "żywy plan", czyli po prostu grę aktorską. W tytułową rolę wciela się Grzegorz Feluś, lalkarz z przeszło trzydziestoletnim stażem. (...) Felusiowi dzielnie sekunduje zespół Lalki; z werwą i dowcipem przeplata kolejne sceny śpiewem i muzyką na żywo. No, nie jest cała na żywo - króciutką przeróbkę własnej emblematycznej piosenki nagrał dla Lalki sam Grzegorz Turnau, krakowski król deszczowej piosenki i melancholijny dziedzic Piwnicy pod Baranami. 

Pochwała rzemiosła

teatralny.pl, 28.02.2018

Ten niedzisiejszy świat, który reżyser z taką pasją celebruje, ma w sobie przyciągającą moc i nie wziął się na scenie Lalki, jak sądzę, z pustej nostalgii. W Krawcu Niteczce Kilian zdaje się formułować uniwersalną pochwałę rzemiosła, pokazując, że praca rąk, poparta konkretnymi umiejętnościami i wiedzą, jest drogą do głębokiego doświadczania świata. Tytułowy bohater, który ma postać niewielkiej laleczki o długich kończynach i zawadiackiej fryzurze, rodzi się na naszych oczach w pierwszej scenie spektaklu. Zanim jednak się podniesie, urodzi się najpierw w głowie starego krawca Józefa (Grzegorz Feluś), który nawet żartem wspomina, że mógłby nazwać swojego ożywionego towarzysza Pinokio. Od tej pory ich tożsamość zlewa się w jedno, bo to właśnie Józef będzie czule animował i obdarzał głosem bohatera przez całą jego podróż. A ta jest całkiem niezwykła. (...)
Kilian miesza w swoim przedstawieniu techniki lalkarskie i stylistyki, wplata w narrację elementy teatru cieni, ma też w zanadrzu wiele widowiskowych efektów, które lubi nazywać „cudami w teatrze”: jak podczas groźnej sekwencji wichury czy kiedy nad głowami widzów rozpościera wielką błękitną płachtę, czyli niebo. Wyobraźnia scenografki, Magdaleny Gajewskiej, daje nieraz jeszcze bardziej fantastyczne efekty: konstruuje ona na przykład kompas z igły i nitki, który wskazuje bohaterom drogę czy używa malutkiej maszyny do szycia w charakterze katarynki. Szlachetności Krawcowi Niteczce dodaje także muzyka. Grzegorz Turnau skomponował do spektaklu niezwykle liryczne, ale także – co bardzo ważne – dające się zapamiętać utwory. Kompozytorskim majstersztykiem jest choćby piosenka ptaków drwiących ze Stracha na wróble czy ta o diabelskiej zupie. Animatorom i lalkom przez cały czas towarzyszy zresztą muzyk, który na naszych oczach gra piękne partie na skrzypcach, a nawet na pile. Jego obecność jest subtelna, ale znacząca: wypływająca spod jego palców muzyka to w końcu ucieleśnienie centralnego tematu spektaklu, czyli związku rzemiosła i poezji. 

Bilety