arrow_leftarrow_rightarrow_leftButton/Goarrow_rightfacebookinstagramtwitter

Krzesiwo - Teatr Lalka

Dla dzieci w wieku 4+

Krzesiwo

Czas trwania: 90 min. (z przerwą)

Premiera: 29 października 2016

Adaptacja: Hanna Januszewska
Reżyseria, lalki: Jarosław Kilian
Muzyka: Grzegorz Turnau
Scenografia: Robert Czajka
Przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka
Asystent reżysera: Wojciech Pałęcki
Fortepian: Tomasz Pawłowski, Piotr Iwański
Skrzypce: Bartosz Blachura

W obsadzie:
Bartosz Budny (gościnnie), Michał Burbo, Beata Duda-Perzyna, Grzegorz Feluś, Aneta Harasimczuk, Roman Holc, Aneta Jucejko-Pałęcka, Agnieszka Mazurek, Tomasz Mazurek, Wojciech Pałęcki, Wojciech Słupiński oraz Milena Gąsiorek/Weronika Wachowska/Julia Pałęcka

Dla dzieci w wieku 4+

Bilety
Na białym tle sześć kolorowych figur wyciętych z papieru - po trzy w dwóch rzędach nad sobą. Wśród nich: sylwetki trzech dziewcząt, dwóch żołnierzy i czarownicy. U dołu zielony napis: Krzesiwo.

Premiera: 29 października 2016

Muzyczne przedstawienie Jarosława Kiliana i Grzegorza Turnaua powstało w oparciu o jedną z najpiękniejszych baśni Andersena. Adaptacja dokonana przez Hannę Januszewską należy do klasyki literatury dramatycznej dla dzieci.  To poetycka opowieść o odwadze w dążeniu do spełnienia marzeń, miłości i o sile wyobraźni. Śpiewogra została zrealizowana w planie lalkowym. Inspiracją dla scenografii stały się wycinanki Hansa Christiana Andersena.

Na białym tle sześć kolorowych figur wyciętych z papieru - po trzy w dwóch rzędach nad sobą. Wśród nich: sylwetki trzech dziewcząt, dwóch żołnierzy i czarownicy. U dołu zielony napis: Krzesiwo.
Nagrody:

Grand Prix i Nagroda Specjalna za kultywowanie tradycji lalkowej - XVI International Festival of Children's Theatres, Banja Luka 2017

  • Na błękitnym tle znajdują się czarne cienie: wędrującego po skosie w dół czarnej sceny psa, podtrzymywanego przez ludzką postać i mała figurka żołnierza, wychodzącego mu na spotkanie. W lewym górnym rogu - złota tarcza księżyca.
    1 / 8fot. Marta Ankiersztejn
  • W białym świetle koła, wyciętego z czarnego tła, znajdują się czarne cienie postaci: lalki w koronie i żołnierza w wysokiej czapce.
    2 / 8
  • W beżowym świetle koła wyciętego z niebieskiego tła znajdują się granatowe cienie: mężczyzny w cylindrze i lalki królewny w koronie.
    3 / 8
  • Na błękitnym tle, nad czarnym parawanem, wychyla się osiem drewnianych, toczonych  kolorowych lalek. W środku postać żołnierza w długiej czarnej czapce, czerwonym mundurze i niebieskich spodniach. W głębi płaski wycięty żółty kształt domu.
    4 / 8
  • Na czarnym tle, centralnie,  postać królewny w koronie, w niebieskiej, lśniącej sukni, o długich blond włosach. Do rąk lalki doczepione są druciki.
    5 / 8
  • Na błękitnym tle, w białych chmurach dymu wielka brązowa sylwetka psa, animowanego przez niewidoczną postać. Z lewej strony mała lalka żołnierza w czarnej czapce i czerwonym mundurze.
    6 / 8
  • Centralnie, na granatowym tle i czarnej scenie, znajduje się wielka postać miedzianego psa trzymającego w pysku koszyk z lalką królewny w koronie, ubranej w niebieską suknię. Obok stoi mała toczona lalka żołnierza w wysokiej czarnej czapce i czerwonym mund
    7 / 8
  • Na czerwono-fioletowym tle, w głębi, wycięty płaski kształt brązowej szubienicy z wisielcem.Na pierwszym planie wycięte , płaskie lalki żołnierzy w białych mundurach z czarnymi pasami i wysokimi czapkami.
    8 / 8
Z recenzji prasowych:

Lalka jako forma życia

teatralny.pl

Jarosław Kilian, który wybrał Krzesiwo na inaugurację dyrekcji w Teatrze Lalka, po mistrzowsku ożywia to, co pozornie nieożywione. Baśń Hansa Christiana Andersena realizuje w konwencji teatru lalek rewelacyjnie animowanych przez aktorów-lalkarzy. Ten akt twórczy przypomina grę prowadzoną przez dziecko, które siłą wyobraźni uwalnia postać bytu zaklętą w zabawkach, ustawia je w nieoczekiwanych konfiguracjach, tworzy fascynujące światy, snuje nieprawdopodobne historie. Z wiekiem ta zadziwiająca umiejętność słabnie, u dorosłych właściwie znika. Bywają odstępstwa od reguły, a Krzesiwo w reżyserii Kiliana jest przykładem, że dziecięcą zdolność fantazjowania udaje się zachować na dłużej. Znakomitych pomysłów odwołujących się do wrażliwości dziecka jest tu tak wiele, że można by nimi obdzielić kilka przedstawień. (...) Kilian wykorzystuje poetycką adaptację Krzesiwa Hanny Januszewskiej. Grzegorz Turnau dopełnia tekst znakomitą, graną na żywo muzyką, tworząc coś na kształt śpiewogry. Słowo i dźwięk z równą siłą wprawiają w ruch spektakl. Przywołanie dawnej formy, prawie nieobecnej dziś na scenie, należy odczytywać jako deklarację powrotu do tradycji, której reżyser nie zamierza rewidować ani ustawiać w nowym porządku, ale traktuje ją jako punkt odniesienia, jak niewyczerpany obszar inspiracji. Taki sposób myślenia o teatrze stanie się, jak można podejrzewać, istotnym postulatem programowym Teatru Lalka pod nowym kierownictwem.

Kat

Bilety